Ο Δήμος Ρεθύμνου βιώνει το παρόν του με την αύρα της σπουδαίας πολιτιστικής κληρονομιάς του παρελθόντος του και το όραμα ενός μέλλοντος που οικοδομείται με τα θεμέλια ενός πολιτισμού αντάξιού του. Στις ενότητες που ακολουθούν μπορείτε να βρείτε γενικές πληροφορίες για την ιστορία του τόπου.
Παλιά πόλη
Η Παλιά πόλη του Ρεθύμνου είναι χτισμένη πάνω στο ακρωτήρι της βόρειας παραλίας που ξεκόβει από τη στεριά και προχωρά μέσα στη θάλασσα.
Μέσα από ένα σύμπλεγμα διώροφων και τριώροφων σπιτιών, ξεπροβάλλουν μιναρέδες των Οθωμανικών τζαμιών, το κωδωνοστάσιο του 19ου αιώνα του Μητροπολιτικού ναού κι ο φάρος στο στόμιο του λιμανιού που καθώς υψώνονται στον ουρανό συνδράμουν στη γραφικότητα της πόλης εμπλουτίζοντάς τη με ποικιλία και χρώμα. Το Βενετσιάνικό φρούριο που δεσπόζει σήμερα στο λόφο του Παλαίκαστρου και υψώνεται αγέρωχα πάνω από το Κρητικό Πέλαγος έρχεται να συμπληρώσει την απαράμιλλη εικόνα ομορφιάς και γοητείας.
Ο Παντελής Πρεβελάκης στο «Χρονικό μιας Πολιτείας» περιγράφοντας το Ρέθυμνο δίνει ακριβώς αυτή την άποψη της πολιτείας που κάνει χιλιάδες επισκέπτες ακόμα και σήμερα να σταματήσουν για να το φωτογραφήσουν από τις ίδιες ακριβώς θέσεις που εδώ κι αιώνες παλιοί χαρτογράφοι και περιηγητές κοντοστάθηκαν γοητευμένοι στο δρόμο για να τη σκιτσάρουν από μακριά.
Σήμερα, το Ιστορικό Κέντρο του Ρεθύμνου διατηρεί σε ένα μεγάλο τμήμα του τον πολεοδομικό ιστό των χρόνων της Ενετοκρατίας με δυο κεντρικές οδούς και μικρά στενάκια που οδηγούν σε δημόσια και ιδιωτικά κτίρια και κάποιες μικρές πλατείες που παρέμειναν αναλλοίωτες μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Η περίοδος της Τουρκοκρατίας άφησε τα δικά της αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά. Στα κτίρια προστέθηκαν κιόσκια (σαχνισιά), στα θυρώματα σύμβολα της μουσουλμανικής πίστης (alem) και επιγραφές, τα ενετικά μοναστήρια μετατράπηκαν σε τζαμιά με μιναρέδες, ενώ κτίστηκαν κρήνες και λουτρά δίνοντας έτσι στην πόλη ένα νέο χαρακτήρα. Εξαιτίας των ιδιαίτερων αυτών χαρακτηριστικών της, η Παλιά Πόλη χαρακτηρίστηκε το 1967 Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο, και το 1985 Παραδοσιακός Οικισμός.
Από τα μνημεία της Παλιάς Πόλης ξεχωρίζουν: η Φορτέτσα (βενετσιάνικο φρούριο), η Λότζια (ενετική λέσχη όπου συγκεντρώνονταν οι ευγενείς τιμαριούχοι,), η κρήνη Ριμόντι (με το οικόσημο του Βενετού κυβερνήτη Ριμόντι), η πύλη Guora (Μεγάλη πόρτα) η κεντρική είσοδος του χερσαίου τείχους των Ενετών, ο μεγαλοπρεπής ναός του Αγίου Φραγκίσκου, το γραφικότατο ενετικό λιμάνι. Από την περίοδο της Τουρκοκρατίας σώζονται τα τζαμιά του Καρά Μουσά Πασά, της Νερατζέ, της Βαλιδέ Σουλτάνας και του Μασταμπά (στην νέα πόλη).
Το Ρέθυμνο, αποτελεί σήμερα ένα μοναδικό μνημείο αρχιτεκτονικής και παράδοσης και συγχρόνως χώρο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς καθώς το αγκαλιάζει η θάλασσα από ανατολικά με μια παραλία πλαισιωμένη με φοινικόδεντρα.
Πέρα από τις χαρές της θάλασσας, το Ρέθυμνο προσφέρεται για όλα τα είδη ψυχαγωγίας κατά την διάρκεια του χρόνου. Το Αναγεννησιακό Φεστιβάλ που διοργανώνεται κατά τους θερινούς μήνες στο θέατρο «Ερωφίλη», πάνω στο Φρούριο, δίνει την δυνατότητα να ζήσει κανείς μαγικές στιγμές θεάτρου, χορού και μουσικής. Τα πολυάριθμα μπαράκια μέσα στα γραφικά στενά του ιστορικού κέντρου καθώς και τα ρακάδικα με τους κρητικούς μεζέδες προσφέρονται για ολονύχτιο ξεφάντωμα. Στο ενετικό λιμάνι μέσα σε μια ατμόσφαιρα ηρεμίας και γαλήνης, κάτω από το φως του φεγγαριού που καθρεφτίζεται στα νερά του, απολαμβάνει κανείς τα μυστικά της κρητικής κουζίνας μέσα από μια ποικιλία προϊόντων από αγνά υλικά του τόπου.
Κάνοντας βόλτα στα σοκάκια του Ιστορικού Κέντρου, με σκηνικό κτίρια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, σε ένα τοπίο φυσικής ομορφιάς, καθώς πέργκολες με κληματαριές και πολύχρωμα λουλούδια στολίζουν κάθε γωνιά του, ολοκληρώνει κανείς την εικόνα του για την πόλη αυτή.
Πέρα από αυτά, όμως, το κυριότερο πλεονέκτημα του Ρεθύμνου είναι η φιλοξενία και η ζεστασιά των κατοίκων του, που το καθιστούν έναν τόπο που πάντα επιστρέφεις.
Γενικά στοιχεία ιστορίας
Τα πρώτα στοιχεία ύπαρξης ζωής στο Ρέθυμνο χρονολογούνται από την υστερομινωική περίοδο (1350-1250 π.Χ.). Σαν πόλη, η αρχαία “Ρίθυμνα” έφτασε στην ακμή της τον 4ο και 3ο π.Χ.αιώνα, όπως δείχνουν τα χρυσά και ασημένια νομίσματα αυτής της περιόδου. Σταδιακά όμως άρχισε να παρακμάζει, για να φτάσει στα ρωμαϊκά χρόνια να θεωρείται ένα άσημο χωριό. Για τις επόμενες ιστορικές περιόδους (Αραβική και Α” Βυζαντινή), οι πληροφορίες για την περιοχή είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες. Για τη Β” Βυζαντινή περίοδο (961-1204 μ.Χ.), υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρχε ένας μικρός οχυρωμένος οικισμός, με την ονομασία “Castell Vecchio”.
Μετά τη Δ” Σταυροφορία (1204), η Κρήτη παραχωρήθηκε στο Βονιφάτιο το Μομφερατικό, ο οποίος την πούλησε σχεδόν αμέσως στους Βενετούς. Μετά από μια ολιγόχρονη κυριαρχία του νησιού από τους Γενουάτες, λόγω ολιγωρίας των Βενετών που άργησαν να την καταλάβουν, η Κρήτη καταλαμβάνεται το 1211 απ” τους δεύτερους.
Οι Βενετοί σύντομα κατάλαβαν τη σπουδαιότητα της θέσης του Ρεθύμνου, αφού το λιμάνι του διακινούσε σημαντικές ποσότητες εμπορευμάτων. Το 1540, λόγω της επέκτασης της πόλης έξω από τον οικισμό του Castell Vecchio και του επικείμενου τουρκικού κινδύνου, οι βενετικές αρχές αποφάσισαν να περιβάλουν την πόλη με νέο οχυρό περίβολο. Οι αδυναμίες των νέων οχυρωματικών έργων φάνηκαν το 1571, κατά την πειρατική επιδρομή του Ουλούτζ-Αλή, ο οποίος χωρίς την παραμικρή αντίσταση μπήκε στην πόλη και την κατέστρεψε ολοκληρωτικά πυρπολώντας την. Δυο χρόνια αργότερα, το 1573, θεμελιώθηκε η «Φορτέτζα» πάνω στο λόφο του Παλαιόκαστρου, για να μπορεί η πόλη να αντιμετωπίσει καλύτερα επικείμενες επιδρομές και πολιορκίες.
Τελικά το 1646 το Ρέθυμνο έπεσε στα χέρια των Τούρκων, για να ακολουθήσει, μερικά χρόνια αργότερα, η ολοκληρωτική κατάληψη του νησιού. Αυτή θα διαρκέσει μέχρι το 1897, διακοπτόμενη από μια μικρή αιγυπτιακή κατοχή (1830-1840). Σε όλη τη διάρκεια της τουρκικής κατάκτησης, πολλές επαναστάσεις συγκλόνισαν το νησί με αποκορύφωμα την επανάσταση του 1866 και το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου.
Το 1897, οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν την κατοχή του νησιού. Το Ρέθυμνο καταλήφθηκε από τα ρωσικά και πολωνικά στρατεύματα , τα οποία αποχώρησαν το 1907. Το 1908, οι Κρητικοί επωφελούμενοι από τις διεθνείς εξελίξεις κήρυξαν την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Αίσιο τέλος δόθηκε στο Κρητικό Ζήτημα το 1913, μετά τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους, οπότε και υπογράφηκε η επίσημη ένωση. Το 1924, οι Τουρκοκρητικοί αναχώρησαν για τη Μικρά Ασία, στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάννης, που προέβλεπε την ανταλλαγή των πληθυσμών ανάμεσα στις δύο χώρες. Στη Θέση τους ήρθαν Ελληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.
Κατά το Β” Παγκόσμιο Πόλεμο, το Ρέθυμνο βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς και πολλά κτήρια καταστράφηκαν. Μετά το τέλος του πολέμου, η φτώχια και οι κακές συνθήκες διαβίωσης ώθησαν πολλούς Ρεθυμνιώτες να αναζητήσουν την τύχη τους στην Αθήνα και το εξωτερικό.
Σήμερα, με την ανάπτυξη του τουρισμού, η παλιά πόλη γνωρίζει ανάκαμψη και αποτελεί πόλο έλξης για τους επισκέπτες από όλον τον Κόσμο.